پس در وقت پوشيدن لباس ظاهر از لباس تقوا و ايمان كه خير البسه هستند غفلت نكند و چنانچه با لباس ظاهر ستر عورت ظاهرى كند ، با آن البسه ستر عورات باطنيه نمايد كه قباحت و زشتى آن‌ها بالاتر است . و كرامات حق تعالى و الطاف آن ذات مقدس را منظور كند و لباس ظاهر را براى اداى عبوديت و لباس باطن را براى آداب حضور در محضر ربوبيت بپوشد و در البسهء ظاهريه و باطنيه ، بهترين آن‌ها او را به ياد حق آورد و از ذكر او غافل نكند . پس در ماده و هيئت لباس ظاهر ، اختيار چيزى كند كه اسباب سركشى نفس نشود و مورث غفلت از حق نگردد و او را در زمرهء اصحاب عجب و ريا و مفاخرت و تكبر و تزين منسلك نكند و ملتفت باشد كه ركون به دنيا حتى در اين امور ، در قلب تأثيرات غريبى مىگذارد كه موجب هلاكت آن است . و بداند كه اين آثارى كه در نفس به واسطهء بعض البسهء فاخره حاصل مىشود از آفات دين و قسوت قلب است كه خود از امهات امراض باطنيه است . و در البسهء باطنيه خيلى اهتمام كند كه شيطان و نفس اماره را در آن‌ها تصرفى نشود و او را مبتلا به عجب و ريا و سركشى و افتخار نكند و بر بندگان خدا به دين خود و يا تقوا و طاعت و كمال و معرفت و علم افتخار ننمايد و تكبر نفروشد و از عواقب امر خود و مكر اللّه ايمن نباشد و بندگان خدا را هرچند در لباس اوباش و اهل معصيت هستند ، حقير نشمارد كه اين‌ها از مهلكات نفس است و موجب عجب به ايمان و اخلاق و اعمال است كه سرچشمهء همهء مفاسد است . و در وقت پوشيدن لباس ، متذكر حق شود و رحمت‌هاى ظاهرهء او را كه از جملهء آن‌ها شرّ ذنوب و فضايح است به ياد آرد و با حق تعالى به اخلاص و صدق معامله كند و ظاهر را به ستر طاعت و باطن را به ستر خوف و رهبت مزين نمايد و متذكر عنايات حق شود كه اسباب ستر عورات ظاهره و باطنه را مرحمت فرموده و راه